I dag var det endå kaldare frå morgonen av. Sur motvind gjorde at eg for fyrste gong tok fram slalåmbriller og maske for å dekkje til ansiktet. Eg drog hetta over hovudet for å unngå at den kalde vinden skulle krype ned i nakken og nedover ryggen. Det vart lunt og godt inni hetta, men det dogga i brillene. Det gjorde nesten ingenting, dårleg sikt var det uansett. Det var whiteout, og himmelen gjekk i eitt med den snødekte vidda. Hadde det ikkje vore for kompasset, ville me truleg ha gått i ring. Det var tungt å gå fremst i dag. Alle i gruppa byter på å gå framme og navigere etter kompasset, ei økt kvar om dagen. Vanlegvis gløttar ein ned på kompasset kanskje kvart andre minutt, og brukar elles himmelen, sola, skuggane våre og konturar i snøen til å navigere etter. No ser alt heilt likt ut, og ein må stire på kompassnåla konstant for å ikkje miste retninga. Øktene varer 55 minutt, og når eg ikkje følgjer med på kompasset, må eg sjå på klokka, og til tider verka det som tida stod stille, og at me gjorde det same.

Etter fire økter var det lunsj, og me bestemte oss for å setje opp eit telt for å komme oss i le. Vanlegvis et me lunsj ute på pulken, og dei fleste dagane har me hatt sol som varmar i ansiktet, og så lite vind at me kan ta av oss hanskane medan me et. Det var herleg å komme inn i teltet, sjølv om det vart trongt med ni skigåarar, fullt utstyrte med dunjakker og pulksele i eit fi remannstelt. Medan me sit i teltet og ventar på at nudlane skal trekkje til seg det varme vatnet, nemner Denise at me enno ikkje har noko namn på ekspedisjonen. Khai føreslår at ekspedisjonen skal heite «Expedition 15» eller «Expedition 1.5» fordi eg hadde fylt 15 år på turen og dette vart verdsrekorden for den yngste kvinna til å krysse Grønland på ski. Det passa òg fordi det for åtte av oss var vår fyrste Grønlands-kryssing – og for Bård Helge den femte. Alle liker forslaget, og spesielt referansen, men det er litt kjedeleg òg.

Etter lunsj går me fire økter til. Me slår leir. Til no har eg berre delt telt med Denise, men sidan Mirec og Helmut sitt telt har fått seg ei ripe, blir Bård Helge med i vårt telt denne kvelden, og Mirec og Helmut fordeler seg i dei to resterande teltlaga. Denise og Bård Helge brukar kvelden på å reparere teltet. Dei sit krumbøygde i innerteltet, den eine samlar teltduken rundt rivna, den andre lappar det saman. Eg ordnar med primus og smelting av snø. Eg opna og las breva frå mor og far og frå veslebror Emil i dag. Emil er fire år yngre enn eg og skreiv brevet rett før eg reiste:

«Kjære Karen. No er du nok på isen medan eg er på rampen med minibmx-en min. Eg kjem til å sakne deg. Du betyr mykje for meg. Du er den beste storesystera i verda. Eg er stolt over deg, sjølv om eg er dritlei av Grønlands-snakkisen din. No får eg og bamsane endeleg mor og far for oss sjølv. God tur vidare. PS! I LOVE YOU!»